Hayat, elini tutturmayan çocuk gibi koşup gidiyor. Ne durdurmaya gücün yetiyor. Ne de yetişmeye nefesin...
Küçük keyiflere bayılırım ben.
Karmaşık ruhların son sığınağıdır onlar..
Yapayalnız dolaşıyor bu çağın insanı.
Çünkü birlikte yürüyecek kadar güvenmiyor kimse birbirine...
Birilerinin umudu,
birilerinin huzuru,
birilerinin mutluluğu
olmak lazım.
Yoksa.
Yoksa yaşamak ne ki...
İnsan diyorum;
bir gün incecik göz kapaklarını bile açamayacak kadar zayıf olduğunun farkında değil...